Aνακοίνωση της ΠΑΣΠ Νομικής για την τροπολογία Αρβανίτοπουλου για τα ΑΕΙ: Η επάνασταση της συντεχνείας των Πρυτάνεων

Η επάνασταση της συντεχνείας των Πρυτάνεων

 

Αν ήταν δυνατό να δοθεί ένας τίτλος στην τροπολογία Αρβανιτόπουλου για την Ανώτατη Εκπαίδευση που να αποτυπώνει με σχετικά εύγλωττο τρόπο τις εξελίξεις στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας , αυτός δεν θα ήταν άλλος από την «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΧΝΕΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΥΤΑΝΕΩΝ».

Ενδεικτικά, από τις 7 αλλαγές που προωθούνται από τη νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, οι  4 αφορούν τη θητεία, την  παράταση της, τη διεύρυνση της αρμόδιοτητας καθώς και το εθνικό «στένεμα» της προκήρυξης διαγωνισμού για τη θέση του Πρύτανη.

Ακριβώς όπως και κατά την ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου τον περασμένο Αύγουστο έτσι και τώρα, η όλη συζήτηση αναφορικά με την επιχειρούμενη “απορρύθμιση”  των ΑΕΙ διεξάγεται ΕΡΗΜΗΝ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, των ουσιαστικών  πρωταγωνιστών της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ΕΡΗΜΗΝ ΤΗΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΩΝ  ΣΠΟΥΔΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΜΑΣ.

Συνεπώς, αντί να συζητείται ο θεσμικός εκσυγχρονισμός  του Δημόσιου Πανεπιστημίου στην βάση της συνταγματικής επιταγής του Άρθρου 16  για δωρεάν εκπαίδευση, αντί να αποτελεί πεδίο διαβούλευσης ο ανταγωνισμός της αριστείας σε σχέση με τα πανεπιστήμια του εξωτερικού όπως και Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ λειτουργίας της συνδιοίκησης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τη διακριτή παρέμβαση φοιτητών-καθηγητών σ ‘αυτό που πραγματικά πρέπει να ενδιαφέρει την ακαδημαική κοινότητα και είναι το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ αντ’αυτού η μόνη «τομή» που επιχειρείται είναι η προάσπιση της διακομματικής διαπλοκής στο πρόσωπο των πρυτανικών προνομίων.

 

Οι αλλαγές του κυρίου Αρβανιτόπουλου δεν αφορούν πραγματικά κανέναν.

  • Δεν αφορούν τους φοιτητές.
  • Δεν αφορούν τις οικογένειες τους που βλέπουν συνεχώς το κόστος σπουδών υπό την σημερινή εθνική οικονομική δυσπραγία να μετακυλίεται στις τσέπες του.
  • Δεν αφορούν την πρόοδο και την προαγωγή της επιστήμης, της έρευνας και της ακαδημαικότητας.

Αντίθετα, η πολιτική του στάση και ως κίνηση ουσίας αλλά και σημειολογίας ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΙΣΤΗ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΟΥ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟΥ, ΣΥΝΤΕΧΝΕΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΔΙΚΟΥ ΧΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ.

 

Αποτελεί την ιστορική δικαίωση της κοινωνίας του «μέσου», συνέχεια του πανεπιστημίου των γνωστών.

 

Έτσι, ο κος Αρβανιτόπουλος με την επικείμενη κατάθεση της τροπολογίας του ν.4009/11  προβαίνει στην κατάργηση της διεθνούς προκήρυξης για την εκλογή πρύτανη προβλέποντας μόνον καθηγητές του κάθε ιδρύματος να μπορούν να είναι υποψήφιοι.

 

Άραγε η λογική απ΄την οποία εκπορεύεται το στένεμα της εκλογής πρύτανη στα πλαίσια του ιδρύματος είναι γιατί πρέπει ο πρύτανης να γνωρίζει το πανεπιστήμιο ή μήπως το προσωπικό του?

 

Όπου καθηγητής και πρύτανης. Όπου τμήμα και ψήφος. Όπου ψήφος και μεταπτυχιακός τίτλος καθώς το Υπουργείο έχει θέσει ως «κόκκινη γραμμή» το νομοθέτημα Γιαννάκου για την καθολική ψηφοφορία των πρυτάνεων και από τους φοιτητές.

 

Ακόμη,  η εν λόγω τροπολογία παρέτεινε τη θητεία των σημερινών πρυτάνεων αποδίδοντας όμως την ευθύνη για τις εκλογές ανάδειξης των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου .

 

Έδωσε δηλαδή μια παράταση κάποιων μηνών στην πρυτανική συντεχνεία ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Αυτό άλλαξε ο κύριος Αρβανιτόπουλος.

 

Δεν άλλαξε όμως το ίδιο το 15μελές Συμβούλιο που θα  συνεχίζει να απαρτίζεται όπως προβλεπόταν από 7 καθηγητές, 1 φοιτητή και 7 εξωπανεπιστημιακά μέλη κατά τα υπερατλαντικά πρότυπα.

Επομένως, η αναίρεση της μεγάλης κατάκτησης των σύγχρονων δημοκρατικών κοινωνιών, δηλαδή η διάκριση των εξουσιών, το εκ χειρός Διαμαντοπούλου αυτό πισωγύρισμα της ανθρώπινης ιστορίας συνεχίζεται σ’αυτό το νέο πανεπιστήμιο αφού τα 7 εξωπανεπιστημικά μέλη θα ελέγχουν την επιστημονική διοίκηση των Πανεπιστημίων η οποία όμως θα έχει το αποκλειστικό προνόμιο να τα διορίζει.

 

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως υπό τη σχέση διορισμού δεν μπορούν να θεμελιωθούν οι αξίες της Κοινωνικής Λογοδοσίας και της Διαφάνειας που έχει ανάγκη το Ελληνικό Πανεπιστήμιο προκειμένου ν’ αναπνεύσει μα ο κανόνας της Συναλλαγής και της διαπλεκόμενων συμφερόντων.

Παράλληλα, το εκβιαστικό δίλημμα παραμένει καθώς δεν αποσυνδέεται η χρηματοδότηση των ΑΕΙ από την εφαρμογή του νόμου.

 

Πέρα όμως απ’ τη κερκόπορτα της διαπλοκής και των συντεχνειακών μικροδιευθετήσεων που επιτείνει η τροπολογία παραμένει ανοικτή εκείνη της εμπορευματοποίησης της Παιδείας.

Κι αυτό γιατί, το Πανεπιστήμιο με την κατα το ήμισυ εξωπανεπιστημιακή διορισμένη διοίκηση αντί να αξιώνει την επιστημονική αριστεία και ακαδημαϊκοτητα μετατρέπεται στο Πανεπστήμιο όχι των αναγκών της Κοινωνίας μα της Αγοράς, με την «κατά τω δυνάμει» νόμο επισφραγισμένη συμμετοχή στη διοίκηση ντόπιων και ξένων ιδιωτικών κεφαλαίων μέσω των εκπροσώπων τους.

Να ξεκαθαρίσουμε στο σημείο αυτό, πως στην Ελλάδα της Κρίσης, η αμφισβήτηση έμμεσα η άμεσα του Δημόσιου και Δωρεάν χαρακτήρα της Παιδείας μας αμφισβητεί στην ουσία το δικαίωμα στην κοινωνική απελευθέρωση χιλιάδων νέων ενισχύοντας τα ήδη υπάρχοντα ταξικά στεγανά.

Συνεπώς, η εμμονή σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο για «Κινέζους» εργαζόμενους δε δίνει λύση αλλά αντίθετα επιτείνει το πρόβλημα της κοινωνικής ασφυξίας.

 

Στη σύγχρονη λοιπόν συγκυρία, αυτή της βαθιάς ύφεσης και της πολυεπίπεδης κρίσης, οικονομικής, αντιπροσωπευτικής και πολιτιστικής το Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο οφείλει να είναι μοχλός ανάπτυξης, παραγωγής, νέων ευκαιριών και καθοριστικός παράγοντας ΑΛΛΑΓΗΣ νοοτροπίας μακρυά από το φαύλο συντεχνειακό παρελθόν.

Το μονοπάτι αυτό δεν μπορεί παρά να μην περνά μέσα απ΄την ένταξη όλων των Ερευνητικών Κέντρων στο Υπουργείο Παιδείας σε λειτουργική σχέση με τα αντίστοιχα Τμήματα των ΑΕΙ και τη διαμόρφωση των ερευνητικών προγραμμάτων τους, με κριτήρια που απορρέουν από τις προτεραιότητες της επιστήμης και τις ανάγκες της κοινωνίας και των εργαζομένων.

 

Αντιπρόταση υπάρχει και είνα αυτή των Νέων Σοσιαλστών, είναι αυτή της Πανελλήνιας Αγωνιστικής Σπουδαστικής Παράταξης όπως έχει σφυρηλατηθεί απ΄τις κοινές μας αξίες για μια Δίκαιη Κοινωνία με ίσες  ευκαιρίες γα όλους, όπως έχει διαμορφωθεί απ΄ το συλλογικό μας βίωμα στα αμφιθέατρα.

Είναι η αντιπρόταση της Νέας Γενιάς που οραματίζεται ένα Πανεπιστήμιο Δημόσιο, ανοιχτό, με Αξιολόγηση Ακαδημαϊκή και λογοδοσία στην κοινωνία, με ισχυρή χρηματοδότηση, σύγχρονο, ποιοτικό και Δημοκρατικό με ανθρώπινους όρους σπουδών που δημιουργεί υγιώς σκεπτόμενους πολίτες κι όχι φθηνό εργατικό δυναμικό χωρίς συλλογική φωνή και δικαιώματα.

 

Μόνο έτσι θα χτίσουμε για μας, για τους νέους του σήμερα και του αύριο το Πανεπιστήμιο των αξιών και των Άξιων όπου ΠΡΥΤΑΝΕΥΕΙ η Γνώση κι ΟΧΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ του κύριου Αρβανιτόπουλου.

About paspnomikis

Αυτόνομη Σοσιαλιστική Συνδικαλιστική Οργάνωση Η Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη (Π.Α.Σ.Π.) είναι μια φοιτητική συνδικαλιστική παράταξη που δρα στο χώρο του ελληνικού πανεπιστημίου από το 1974. Η ΠΑΣΠ σύμφωνα με το άρθρο 6 του καταστατικού της αποτελεί αυτόνομη παράταξη του σπουδαστικού κινήματος. Κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο η διατύπωση των αρχών του ΠΑΣΟΚ στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου προκάλεσε τη συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος «Φίλοι Ανδρέα Παπανδρέου». Το 1975 το κίνημα αυτό μετεξελίχθηκε στην Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη.Λίγο αργότερα και ενώ πυκνώνουν αδιάκοπα οι γραμμές της ΠΑΣΠ στα Πανεπιστήμια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα την αποκαλέσει «Αριστερά της Αριστεράς». Το 1982 οι προτάσεις της ΠΑΣΠ προκάλεσαν μεταρρύθμιση στον χώρο των ΑΕΙ και αποτέλεσαν τη βάση του Ν. 1268/82 που καταχώρισε την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και τα όργανα συνδιοίκησης. Το 1992 η ΠΑΣΠ αντιστάθηκε στο γνωστό «Νόμο Σουφλιά» (Ν.2083/1992) με τους δυο κύκλους σπουδών και συμμετείχε στη μάχη που έδωσε τότε στο σύνολό του το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα. To 1995 αντιτάχθηκε στη Βιβλιοκάρτα αλλά και αργότερα όταν άρχισε γόνιμη κριτική στο Νόμο Αρσένη (περίοδος 1999). Έπειτα, σταθμοί στη δράση της ήταν η ανατροπή του νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό σύστημα όπου συμμετείχε μαζί με πολλές άλλες λαϊκές δυνάμεις και η περίοδος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης το 2006. Από το 1974 μέχρι το Άρθρο 16 και την κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη, η ΠΑΣΠ συνεχίζει αδιάκοπα τη δράση της παλεύοντας για Ανθρώπινους και Ποιοτικούς Όρους Σπουδών,για Εργασία με Δικαιώματα, για ένα Πανεπιστήμιο με Μέτωπο στη Κοινωνία . Πιστοί στις Αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη συνεχίζουμε τον Αγώνα για τη ΜΑΖΙΚΟΠΟΙΗΣΗ κι ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ του ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ σε Προοδευτική Κατεύθυνση,Για το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ και το ΒΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στον Τόπο. Βαδίζουμε Με Αμείωτο το Πάθος του Χθες Στις Διεκδικήσεις του Σήμερα και του Αύριο ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ - ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΑΣΠ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s